Zespół zagadnień dotyczący duszy jest przedmiotem wielu dziedzin ludzkiego poznania. Stanowił on szczególny przedmiot zainteresowań filozofii i teologii na przestrzeni wielu wieków. Czasy nam współczesne poszerzają krąg zainteresowań o takie nauki jak np. psychologia i psychiatria. Ale dla każdego człowieka zarówno w czasach minionych, jak i obecnie problem ludzkiej duszy jest zawsze doniosłą i ważną sprawą.

Często podczas dyskusji, polemik, wymiany zdań na tematy ontologiczne czy teoriopoznawcze, stajemy przed problemem udowodnienia istnienia lub nieistnienia Boga i w ogóle prowadzenia racjonalnego o Nim dyskursu; co więcej, po jakimś czasie trwającej już konwersacji bywa, że zaczynają się pojawiać stwierdzenia typu: Ja mogę udowodnić, że Boga nie ma, tobie zaś pozostaje tylko wiara (…) Uważam, że przytoczone stwierdzenia nie są prawomocne — kryją się za tym bowiem fałszywe przesłanki.

Jakże często słyszeliśmy w latach naszej młodości od przeróżnych wychowawców, pedagogów, a nawet psychologów zalecenie, aby się nie gniewać i nie popadać w złość – w konsekwencji, do dziś podświadomie kojarzymy gniew jako coś wyłącznie negatywnego oraz godnego pogardy. Stanowisko takie jest jednak nie tylko niezgodne z wizją rozwoju osobowości wedle współczesnej psychologii behawioralnej, ale i z punktu widzenia chrześcijańskiej antropologii oraz filozofii człowieka.